Choroba sieroca jest to opóźnienie, zahamowanie rozwoju psychicznego,występuje u tych dzieci, które mają bardzo słaby kontakt emocjonalny z rodzicami, a w szczególności z matką. Często dotyczy wychowanków placówek socjalizacyjnych, a także dzieci z rodzin niepełnych i takich, w których rodzice nie okazują dziecku uczuć ani nie nawiązują z nim kontaktu fizycznego w postaci np. głaskania, przytulania, całowania,a także poświęcania im czasu. Dzieciom narażonym na chorobę sierocą nie są dostarczane sygnały emocjonalnego przywiązania ze strony rodziców, takie jak rozmowa czy uśmiech. Kontakt z dzieckiem ogranicza się tylko do zaspokojenia jego podstawowych, biologicznych potrzeb, takich jak nakarmienie lub zmiana pieluchy. Z reguły rodzice dzieci z chorobą sierocą lekceważą jego potrzeby psychiczne i dopuszczają się poważnych zaniedbań w okazywaniu uczuć.

Choroba dzieli się na trzy etapy:
- polega na proteście, manifestującym się krzykiem i płaczem, a u starszych dzieci agresją słowną i fizyczną. Kiedy dziecko przekonuje się, że protest nie przynosi skutku, przechodzi do 2 etapu:
- rozpaczy, w której odczuwa lęk i zagrożenie.
- trzeci etap to zobojętnienie, kiedy dziecko z pozoru godzi się z sytuacją i obojętnieje, ale jego rozwój emocjonalny i umysłowy zostaje zahamowany.

Objawami choroby sierocej są: apatia, długotrwałe stany depresyjne, nieprawidłowe napięcie mięśniowe. Dziecko charakteryzuje się zwolnionym tempem rozwoju, brakiem apetytu, zaburzeniami ze strony układu pokarmowego. Pojawiają się zachowania uporczywie powtarzane, takie jak kiwanie się w przód i w tył, bujanie głową, stukanie przedmiotami.

Skutki tego schorzenia są długotrwałe i dotykają sfery emocjonalno-poznawczej. Dziecko nie potrafi kochać ani odbierać uczuć innych ludzi, nie okazuje empatii ani zrozumienia, jest niedojrzałe emocjonalnie.
Zainteresowanie otoczeniem słabnie, reakcje na nowe sytuacje społeczne są nieprawidłowe. Dużym problemem jest bardzo silna potrzeba związków emocjonalnych przy jednoczesnym lęku przed nawiązywaniem bliższych znajomości. Problemy mogą dotyczyć koncentracji uwagi, abstrakcyjnego myślenia, wyobraźni i podejmowaniem inicjatywy.
Zaburzenia powodowane przez chorobę sierocą utrzymują się przez całe życie i trudno jest je całkowicie wyeliminować, są tylko częściowo odwracalne. Dziecko z chorobą sierocą powinno być poddane indywidualnej terapii.

Jest to okropna choroba,do której nie dopuszczajmy u Swoich dzieci.Kochajmy i okazujmy im czułość,nie wiele trzeba dziecku aby czuło się kochane.

Dodana przez iwona8484 (131) Dodaj poradę