Depresja jest dość powszechnym zaburzeniem nastroju. Około 6% kobiet, w tym 10% w ciąży doświadcza tego stanu. Kobiety są bardziej narażone na depresję właśnie podczas ciąży oraz parę tygodni a nawet miesięcy po porodzie. Depresję można i trzeba leczyć. Jeśli zauważymy u siebie symptomy tej choroby niezmiernie ważne jest by poinformować o tym swego lekarza. Stany depresyjne pozostawione „same sobie” mogą doprowadzić do nieodwracalnych skutków zarówno u matki jak i u dziecka.
Oznaki depresji

Depresja nie powstaje z dnia na dzień, rozwija się powoli u poszczególnych osób wywołując różne objawy. Najbardziej charakterystyczne oznaki choroby to:
- zmiana apetytu, pochłanianie dużych ilości jedzenia bądź brak zainteresowania posiłkami
- zaburzenia snu, bezsenność lub permanentna potrzeba odpoczynku
- apatia, spadek energii
- poczucie bezsensu, braku nadziei, bezsilności
- płacz z byle powodu, nagłe zmiany nastrojów
- niemożność odczuwania przyjemności z rzeczy, które do tej pory nas cieszyły, dawały satysfakcję.

Świeżo upieczone mamy z depresją mogą napotkać ogromne trudności w opiekowaniu się dzieckiem. Mogą nawet nie wykazywać zainteresowania i chęci spędzania i poświęcania czasu maleństwu.

Jak depresja wpływa na ciężarne kobiety?
Bez leczenia kobiety w ciąży cierpiące z powodu depresji zwykle nie przykładają wagi do dbania o siebie i dziecko w tym okresie, nie jedzą tyle ile powinny oraz nie odpoczywają. W wielu takich przypadkach kończy się to poronieniem, dziecko przychodzi na świat znacznie wcześniej niż przewiduje to ustalony przez lekarza termin porodu, często ma dużą niedowagę. Nieleczona w trakcie ciąży prawdopodobnie doprowadzi kobietę do tzw. depresji poporodowej mogącej trwać nawet wiele miesięcy po urodzeniu dziecka. Około 13% kobiet cierpi na depresję poporodową. Dodać należy, że nie musi ona wystąpić zaraz po porodzie. Jej początek może mieć miejsce także wiele miesięcy po tym zdarzeniu. Główne objawy tego zaburzenia to:
- niemożność zajęcia się swoim dzieckiem, bezsilność i niechęć w kontakcie z nim
- skrajne stany znamionujące nastrój – od złości do paniki, poprzez smutek, poczucie winy i bezradności
- trudności w podejmowaniu decyzji
- poczucie beznadziei
- poczucie utraty kontroli nad swoim życiem
Nikt dokładnie nie wiem co powoduje ten poporodowy stan.

Jak depresja matki wpływa na dziecko?
Ważne by pamiętać, że depresja podlega leczeniu będąc chorobą całkowicie uleczalną. Jednak nieleczona może negatywnie oddziaływać na dziecko. Powoduje ona stan, w którym matka może zachowywać się w stosunku do dziecka w sposób niezwykle troskliwy, okazując mu swą miłość by w następnej sekundzie ulec napadowi niekontrolowanej złości, zamknięcia się w sobie i utraty zainteresowania dzieckiem. W zależności ile dziecko ma lat depresja matki pozostawi na nim różny ślad.
Niemowlęta
Związek emocjonalny niemowlę nawiązuje zwykle z matką, która zapewnia mu opiekę. Tzw. bezpieczne przywiązanie ma miejsce wtedy gdy matka odpowiada na potrzeby swego dziecka w ciepły i delikatny sposób. Trzymanie, kołysanie, szeptanie, zmiękczanie tonu głosu – wszystko to pomaga ową więź nawiązać. Jest ona niezmiernie ważna stanowiąc bazę, na której dziecko poznaje świat, pozwala mu czuć się w nim bezpiecznie, uczy zaufania do innych ludzi. Matka dotknięta depresją może mieć problemy z zaspokojeniem tych dziecięcych potrzeb. To prowadzi do wytworzenia więzi, która jest zaburzona, co z kolei może spowodować problemy w późniejszym rozwoju dziecka.
Niemowlęta, które nie otrzymały od matki należytej opieki mogą:
- nie odczuwać potrzeby bycia ze swoją rodzicielką, czuć się z nią niekomfortowo, źle
- pewne umiejętności nabyć i rozwijać znacznie później niż inne dzieci

Dzieci uczące się chodzić i przedszkolaki, których mamy cierpią z powodu depresji mogą:
- być mniej samodzielne
- mieć problemy w kontaktach z innymi ludźmi
- mieć problemy z przyswojeniem sobie pewnej dyscypliny
- być agresywne
- nie radzić sobie z nauką

Dzieci w wieku szkolnym mogą:
- borykać się z problemami behawioralnymi
- mieć trudności w nauce
- mieć problemy z koncentracją, cierpieć na nadpobudliwość ruchową (ADHD)
- być narażone na ryzyko chorób o podłożu psychicznym

Dorośli, których mamy cierpiały z powodu depresji często sami się na nią leczą, odczuwają zaburzenia koncentracji, nadpobudliwość, często dotyka ich także nerwica lub zaburzenia lękowe.

Jak leczy się depresję?
Leczenie w większości przypadków przynosi dobre efekty. W jego skład mogą wejść następujące składniki:
- leczenie farmakologiczne – środki, które zwykle lekarz przepisuje to trójcykliczne antydepresanty i tzw. SSRI, czyli selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny
- terapia indywidualna – obejmuje rozmowę z psychologiem, psychiatrą lub innym terapeutą
- terapia rodzinna – włącza innych członków rodziny, partnera, dzieci. Okazuje się niezwykle pomocna gdy dzieci są nieco starsze.

Podkreślić należy także, że dzieci kobiet biorących w ciąży antydepresanty urodziły się zdrowe i nie miały żadnych z tego powodu problemów. Niektóre kobiety myślą, że powinny przestać brać leki jeśli są w ciąży. W takim wypadku nie należy podejmować działań na własną rękę tylko poinformować o sytuacji swojego lekarza. Podobne wątpliwości pojawiają się gdy kobieta karmi piersią. Małe dawki leków, jak wskazały badania, nie mają wpływu na dziecko gdy owe jest karmione piersią. Badacze twierdzą, że można spokojnie karmić swoje dziecko tak długo jak się chce. Warto jednak w każdym wypadku zasięgnąć porady lekarskiej, nawet jeśli stosujemy ziołowe specyfiki.



Autor: Anna Olewińska

Dodana przez Administrator (24) Dodaj poradę