Gdybym miał dziesięć rąk
to jedną drapałbym się w głowę.
Drugą jadłbym lody czekoladowe.
Trzecią grałbym w guziki.
Czwartą szarpałbym dziewczyńskie warkoczyki.
Piątą sprałbym tych dwóch od sąsiadki.
Szóstą skubałbym kwiatki.
Siódmą od niechcenia kierowałbym ulicznym ruchem.
Ósmą łapałbym muchę.
Dziewiątą waliłbym w ogromny bęben.
A dziesiątą?
Dziesiątej używać nie będę.
Bo co?
Bo rzecz wiadoma.
Straszniem się napracował tamtymi dziewięcioma.

Wczoraj rano wszedł pewien słoń do sklepu z porcelaną.
Ekspedienci wrzeszczeli jak najęci: - Panie słoniu! Niech pan sie tu nie kręci.
Ale słoń wszedł bez względu na swą tuszę.
Ukłonił się sprzedawcom kapeluszem i powiedział: - Proszę o ciszę.
O! przepraszam. Strąciłem kieliszek. I powiedział: - Niechże pan ochłonie.
O! przepraszam.
Już po wazonie. I powiedział: - Ja na pół chwileczki. o! przepraszam za te spodeczki.
W końcu wybąkał stroskany: - Proszę o dwie tony miałkiej porcelany.
I zapłacił. I wyniósł na grzbiecie trzy kosze.
A w nich cały sklep utarty na proszek.

Co to za dzwonek? A to w tej rynnie. A to muzyka deszczowa płynie. A to na dachach, jakby na bębnach, dudni, dudni ulewa wiosenna. Tłucze o szyby wesołym deszczem, bębni kroplami jeszcze i jeszcze. I na listeczkach gra z całej duszy, aż rozkrzyczane słowiki głuszy.

Siada sobie helikopter na trzcinach- lecz się pod nim żadna trzcina nie ugina.
Bzyka głośno skrzydełkami w tatarakach bo ma skrzydła niby śmigła wiatraka.
Nie potrzeba mu wielkiego lotniska- on ląduje na łodyżkach na listkach.
To sie razem z szuwarami kolebie.
To zawisa beż ruchu na niebie.
To przy rowie wącha sobie niezabudki.
Srebrna ważka- helikopter malutki.

Jawor, jawor, jaworowi ludzie, to po mostku jaworowym pójdzie?
To jest mostek z gałązek i listków, lada wietrzyk poburzy wszystko.
Jaworowy mostek przez potok, lada fale gałązki rozmiotą.
Chociaż mostek piękny nad podziw, nawet pliszka po kamyczkach chodzi.
Chodzi pliszka to w lewo, to w prawo- jaworowi ludzie, jawor, jawor.

Ja nie lubię chodzić do szkoły choć nic nie ma we mnie lenia.
Ja nie lubię chodzić do szkoły- bo w tornistrze się nie mieszczą marzenia.
W szkole jest wielki porządek.
Nikt nie trzyma pod ławką marzeń.
Muszę zostawiać je w domu pod stołem albo w jakiejś szparze.
A one przez ten czas rosną.
Odbywają samotne podróże.
I kiedy wracam ze szkoły za dalekie są i na mnie za duże.

Żaby udają liście a liście- zielony obłok.
Chmury udają góry.
Góry- rzekę co płynie obok.
Rzeka śpiewa jak świerszcze.
Świerszcze to są flety na łące.
Flet naśladuje słowika.
A słowik- żabi koncert.
Każdy okropnie się stara udawać kogoś innego.
Tylko ja umiem być wszystkim naraz- fletem żabką sobą świerszczem i rzeką.

-Mamo czemu te wierzby rosną do góry nogami?
-Bo to jest ich odbicie w stawie co leży pod nami.
-Mamo ja chcę popłynąć na tej największej chmurze! Gdzie ona jest naprawdę: tu w dole? czy tam w górze?
-Rzuć do wody gałązkę prosto w chmurkę na niebie. Chmura niebem odpłynie. Gałązka wróci do ciebie.
-A ja myślę mamo że w stawie nie ma żadnego dna. Tylko jest drugie niebo. I ty druga. I drugi ja. I druga ja z drugą tobą stoją sobie pod nami i dziwią się: czemu te wierzby rosną do góry nogami?

Żaby mają zachrypnięte glosy, bo na łąkach za dużo rosy, bo w bajorku za zimno jeszcze, bo padają za chłodne deszcze. Siedzą żaby w wilgotnym błotku bez deszczowych płaszczyków, bez botków, przemakają od głowy po piętę - i dlatego są zachrypnięte.

Młode listki
cieszą się wszystkim:
wiatrem że je huśta i kolebie
obłokami że tańczą po niebie
szpakiem co gałązki w locie trąca i zielonym cieniem i promieniem słońca.
Młode listki cieszą sie razem z nami że są młodymi listkami.