Nawet jeśli dziecko nie ma żadnych problemów np. nie boi się ciemności to jeśli będziemy mu czytać takie bajki to będzie mu łatwiej zrozumieć inne dzieci które się boją.

hmm w sumie nie słyszałam o takich bajkach mogłabyś wkleić jakieś zdjecia ich lub tytuły takich książeczek ???

No właśnie też jestem ich ciekawa

Swego czasu można było kupić je na Allegro. No niestety ciężko jest dostać te książki najczęściej pracuje się na nich w świetlicach socjoterapeutycznych. Ja o nich wiem ze swoich studiów i tam miałam przyjemność je oglądać i praktykować.
Tytułów co prawda nie pamiętam ale jak tylko coś będę wiedziała to dam znać.

no to czekamy na więcej informacji
a ja jak znajdę chwilkę to poczytam o tym na internecie myślę że powinno coś tam być na ten temat ;)

Ja starałam się znaleźć coś w internecie ale było tylko o zajęciach socjoterapeutycznych

Poszperałam popytałam i się dowiedziałam są te bajki niżej podaje autora i tytuł

1.M. Malicka " O lękach dzieci i nowej metodzie terapii.."

Książka ukazuje genezę dziecięcych lęków oraz uczy, jak najefektowniej korzystać z bajkoterapii. W dobie komputerów i telewizji nie sposób dostrzec, jaką szansą jest dla rodziców i terapeutów kontakt z dzieckiem poprzez książkę, która buduje zaufanie, zrozumienie i poczucie bezpieczeństwa.

Bajkoterapia to - mówiąc najprościej – terapia przez bajki. Chyba wszystkie dzieci lubią ich słuchać. Jak wykazały badania psychologów, czytając określone bajki można dziecku pomóc w wielu trudnych dla niego sytuacjach emocjonalnych, takich jak np. irracjonalne lęki lub pierwsze dni w przedszkolu.
Bajkoterapia to także doskonała metoda relaksacyjna. Odpowiednio dobrane i opowiedziane albo przeczytane historie mogą doskonale wyciszyć, choćby przed snem, po dniu pełnym wrażeń lub pracy.

Bajkoterapia to metoda nowa, genialna w swej prostocie, łatwa do nauki dla każdego, skuteczna i zyskująca coraz większą popularność na świecie.

Bajka relaksacyjna nr 1
Autor: Maria Molicka

Słonko cały dzień świeciło, aż w końcu poczuło się bardzo zmęczone. Jego promienie stawały się coraz słabsze, coraz chłodniejsze słabiej ogrzewały ziemię. Zobaczyło w oddali małą górkę. Postanowiło schować się za nią i odpocząć. Wolno popłynęło po niebie w jej kierunku.

Gdy znalazło się za szczytem pagórka, poczuło się jeszcze bardziej zmęczone. Słonko ogarnęła senność. Obok przepływały małe obłoczki, jeden, drugi, trzeci.... Niewiele myśląc wskoczyło w sam środek puszystej, błękitnej chmurki. Wtuliło się w mięciutki obłoczek i poczuło przyjemne ciepło. Chmurka jak pierzynka otuliła je ze wszystkich stron. Było wygodnie, przyjemnie, bezpiecznie. Obłoczek unosił słonko i delikatnie kołysał. Z daleka dochodził delikatny śpiew ptaków, który jak kołysanka tulił do snu.

Słonko rozłożyło się wygodnie, odpoczywało. Oddychało równo, miarowo, spokojnie. Czuło się coraz bardziej senne i senne. Zamknęło oczy i popłynęło leżąc na obłoczku.. Płynęło i płynęło leżąc bezwładnie. Promienie całym ciężarem spoczęły na obłoczku. Obok płynęły chmurki jedna, druga, trzecia, nie spiesząc się, powoli. Słonko oddychało równo, miarowo, spokojnie. Powyżej był błękit, spod którego wyglądały migocące gwiazdki i śpiący księżyc zwinięty, jak rogalik. Poniżej znajdowały się pagórki porośnięte zielenią, a w dolinie leniwie płynęła rzeka.

Słonko zamknęło oczy i odpoczywało. Całe zmęczenie trudami dnia z wolna uwalniało się i spływało na chmurkę. Słonko stawało się coraz lżejsze i lżejsze, wymywało z siebie całe zmęczenie. A obłoczek robił się coraz cięższy i cięższy, coraz ciemniejszy i coraz większy. Aż stał się dużą chmurą, z której spadł deszcz. Krople, jak wielkie sople, spadały na ziemię: kap, kap, kap... Chmura pozbyła się niechcianego ciężaru i z powrotem stała się obłoczkiem.

Nie wiadomo skąd nagle pojawił się delikatny wiaterek. Podmuchał na chmurki, które zaczęły szybciej płynąć po niebie. I jeszcze szybciej i szybciej. Ze słonka ściągnął obłoczek jak pierzynkę. Wówczas słońce otworzyło oczy, ziewnęło, przeciągnęło się i wolno podniosło się z mięciutkiego obłoczka. Orzeźwiający wiaterek wiał coraz mocniej i mocniej. Zewsząd dochodził coraz głośniejszy śpiew ptaków.

Słonko ciekawie wyjrzało zza chmurki i zobaczyło, jak drzewa, krzewy wyciągają swe liście do nieba czekając na ciepłe promienie. Wiatr dmuchał na chmurki jak na dmuchawce, z coraz większą siłą, aż rozpierzchły się po całym niebie. Słonko poczuło się lekkie i rześkie.

Otrzepało z siebie resztki snu i pełne nowych sił zeskoczyło z obłoczka, który czym prędzej popędził za innymi. Zajaśniało pełnią blasku i znowu skierowało promienie na ziemię, obdarzając drzewa, kwiaty i krzewy swym ciepłem. Wokół zapanowała radość.

Chyba zbyt zakręcona ta bajka jak czytałam to w końcu zapomina się o czym się czyta zbyt dużo słów opisowych, trzeba by co jakiś czas wspomnieć że to o te słonko chodzi,A tak to można się zaplątać i zniechęcic . lepsze są tradycyjne bajki.