Hej dziewczyny, zakładam ten wątek bo może macie podobne problemy czy też przeżycia... Ja miałam zabieg 17.12.2007 r. Lekarze nie byli pewni do końca w którym tygodniu mój dzidziuś umarł... Nie miałam żadnych objawów, oprócz tego że wiedziałam że jestem w ciąży, nic mnie nie bolała, nie miałam plamień, wszystko super... Poszłam na usg, nie było widać bijącego serduszka. Pani doktor zapytała czy może nie pomyliłam terminu ostatniej @, ale nie to był 1. 10. Sprawa niejasna,przyszła druga doktor na konsultacje i zadecydowały, że w tak wczesnej ciąży(a badanie miałam końcem 11) może jeszcze serduszka nie widać, kazały zgłosić sie do lekarza i ponowić usg, za jakiś tydzień, dwa... lekarz kazał się nie martwić. Półtora tygodnia później serduszko nadal nie biło, a ciąża zaczęła zanikać... skierowanie na zabieg i wielki ból... Dwie @ i trzeciej już nie dostałam... ciąża... znów... jak ja się bałam żeby to znów się nie powtórzyło... Ale tym razem było ok... Weronika ma teraz 6 miesięcy a ja się cieszę ze się wtedy nie załamałam, bo teraz mam ją...

Smutny ale potrzebny wątek. Każda z nas, która to przeszła ma potrzebę wyrzucenia z siebie tego żalu, smutku.
Większość utraconych dzieci nie ma grobu, a ich rodzice nie mają możliwości nawet zapalenia na im świeczki a przecież to są nasze dzieci

Ja mam popozycję abyśmy w tym miejsci zapalili symboliczną świeczkę naszym maluszkom.

10 tydzien ciąży - ciąża obumarła
zabieg 22.04.2008

Wreszcie ktoś kto mnie rozumie...Niby nie powinno boleć, jednak wraca jak bumerang...

http://cudownedzieci.pl/Images/Gallery/b515c35b3f3c1b5606d150f1d38829db_small.jpg

Takie przeżycia zostawiają bliznę na sercu na całe życie. Przeżyłam to 3 razy - za pierwszym podobnie jak u ciebie nie było akcji serca w 12 tc., za drugim razem w 9 tc puste jajo płodowe, trzeci raz to 6 tc - za wcześnie żeby coś stwierdzić.
Ale mimo tych niepowodzeń jestem optymistka tym bardziej, że jestem w 18 tc :o) Początki były trudne - przez pierwsze tygodnie ciąży starałam się o tym nie myśleć, żeby nie robić sobie nadzeii. Było trudno tym bardziej, że plamiłam co powodowało ciągły stres.
Trzeba byc dobrej nadzeii i mimo wielu niepowodzeń patrzeć w przyszłość.

Witam. Sercem jestem z Wami mamy i przyszłe mamy. Wiem jak to boli z doświadczenia koleżanek i niestety swojego też. Wiem też, że nie trzeba się poddawać, a najlepiej wie o tym moja koleżanka, która po wielu niepowodzeniach jest szczęśliwa mamą bliźniąt

Poddawać się nie wolno nigdy no nie? A ja już 3 miesiące później byłam w ciąży...

Nie jestem pewna czy to jest jakakolwiek pociecha ale lekarze na patologii tłumaczą że organizm po prostu odrzuca niektóre ciąże i trzeba się z tym pogodzić i traktować jak "coś" fizjologicznego. Może rozumek potrafi przyjąć taką radę ale dusza niekoniecznie...

dziewczyny, rozumiem was dokładnie. mimo,ze sama nie miałam podobnych przezyć, to moge sobie wyobrazić jak ogromny jest to ból. I mimo, że niektóre z was mają już dzieci (nawet zaraz po poronieniu), i to nawet kilkoro, to i tak zawsze będzie o to jedno dziecko za mało...